Menselijke stembanden

De ware stembanden bevinden zich in het midden van de menselijke keelholte, aan de rechter- en linkerkanten ervan. Zij vertegenwoordigen twee, bedekt met slijmvlies, elastische formaties, zij worden van voor naar achter gestrekt. Hun verhoogde elasticiteit is te danken aan de aanwezigheid van bindend en gespierd weefsel in hun structuur. De ruimte tussen deze formaties heet de spraakgaping. Vocale kabels nemen niet alleen deel aan de vorming van geluiden, maar voeren ook de beschermende functie van de onderste luchtwegen uit.

Geluiden worden gevormd als gevolg van convergentie, spanning en oscillatie van ligamenten onder invloed van luchtdruk die uit de longen komt. Opgemerkt moet worden dat de mechanica van geluidsvorming bij alle gewervelde dieren met een stemapparaat gemiddeld hetzelfde is. Sommige zoogdieren hebben het niet, in sommige is het heel slecht ontwikkeld. Veel zoogdieren, behalve ware zoogdieren, hebben ook valse stembanden. Bij mensen liggen ze iets hoger dan de ware en nemen ze geen deel aan de vorming van geluiden.

In de krokante amfibie-ligamenten die betrokken zijn bij de vorming van geluiden, bevinden zich in de onderste helften van de "vocale lippen". Deze dikke vouwen van het slijmvlies grens de kloof langs de binnenranden van de arytenoïde kraakbeen. Veel reptielen kunnen geen geluiden maken. Onder hen zijn kameleons en geckos de echte ligamenten.

Bij ademhaling passeert de lucht voortdurend en vlot door de vocale chink. Tegelijkertijd is het vrij wijd open. De beweging van de lucht is te wijten aan druk in de luchtwegen. Het wordt gecreëerd door de uitademingsspieren van een persoon. In het proces van geluidvorming is de kloof gesloten en de bundels zijn gespannen. Onder druk wordt de opening voor een korte tijd geopend en een deel van de lucht laat het door. Dan naderen de vocale koorden weer en beginnen te oscilleren. Aldus is tijdens de vorming van geluiden de stroom van de lucht die door de gleuf loopt intermitterend en de lucht zelf is in oscillerende beweging. Afhankelijk van de grootte en de spanningsgraad van de ligamenten, evenals de frequentie van de luchtvibraties, worden geluiden van verschillende hoogten gevormd. In de vorming van geluiden nemen ook bronchi, longen en trachea deel. Om de geluiden in het lichaam te verbeteren, is er een systeem van resonatoren (bij mannen is het de mond- en neusholtes).

Ziekten van de stembanden (ontsteking) bij mensen kunnen vaak plotseling verschijnen. Dit gebeurt typisch bij allergieën, virale infecties, inhalatie van stoffen die de slijmvlies irriteren. Inflammatie kan verergeren en met overbelasting van de stem. Zwelling van de slijmvlies kan gepaard gaan met een toename van de grootte van de ligamenten, een afname in de slijm. In bijzonder acute gevallen kan het mucosale oedeem leiden tot een volledige sluiting van de spleet. Als gevolg hiervan stopt de luchttoevoer naar de longen en begint de persoon te verstikken.

Om de diagnose uit te voeren wordt een endoscopische onderzoeksmethode gebruikt met een speciale camera, die de arts zorgvuldig in de mondholte of neus inslaat. De procedure wordt uitgevoerd onder plaatselijke verdoving, waardoor braken, pijn en ongemak bij de patiënt voorkomen.

Een nauwkeurige studie van stoornissen van het vocale apparaat wordt uitgevoerd door stroboscoopie. Deze speciale belichtingsmethode zorgt voor een langzame waarneming van de frequentie van spraakvibraties. Deze methode wordt gebruikt bij de diagnose van mechanische en neurologische stemmingsstoornissen, evenals kwaadaardige en goedaardige formaties minder dan een millimeter. Tijdens de stroboscoop kunt u het diagnostische proces op video opnemen, waarmee u langdurig kunt observeren en de toestand van het spraakapparaat voor en na het gebruik van spraaktherapie of medicatie kunt vergelijken. Deze waarneming is vooral belangrijk als een operatie op de stembanden wordt uitgevoerd.